Το παγκάκι
Έτος 2100 και εκείνος πήγαινε βιαστικά στην δουλειά , κάθε πρωί τα ίδια και τα ίδια, γυμναστήριο, ένα γρήγορο ντουζ και τρέξιμο στην ανυπόφορη πια πόλη για να προλάβει το μετρό ή το ταξί. (ευτυχώς υπήρχαν και τα εναέρια εδώ και λίγο καιρό και στην Ελλάδα, βέβαια πιο ακριβά αλλά από το να τρέχει στο βρωμερό μετρό τα προτιμούσε) Μα ποιος να του το έλεγε ότι εν έτη 2100 το μετρό θα ήταν τόσο χάλια, ότι ακόμη θα υπήρχε ο φόβος των πανδημιων από εκείνο ακόμη το καταραμένο έτος 2020 που μόλις είχε αρχίσει ο νέος κορονοιος όπως τον ονόμαζαν οι παππούδες και οι προπάπποι του. Και που να ήξεραν δηλαδή τι θα ερχόταν μετά, το σκέφτεται και γελάει ακατάπαυστα . Σήμερα θα έκανε κάτι τρελό θα πήγαινε με τα πόδια στην δουλειά. Οκτώ ολόκληρα χιλιόμετρα, ήταν βέβαια μεγάλο ρίσκο γιατί υπήρχαν και περιοχές που ούτε το όνομα τους δεν μπορούσες να πεις από την ανομία που επικρατούσε! Η τυποποίηση της καθημερινότητας του όμως ήταν τόσο μεγάλη που η ίδια η ζωή καταντούσε ένα βαρετό αστείο. ...